العلامة المجلسي (مترجم :همدانى)

110

بحار الأنوار (ج67 و 68) (فارسى)

محكم خدا متحصن و در پناه لطف او نگهبانى و نگهدارى شده‌اى خوشا به حال كسى كه در نهان و آشكار فقط با خدا ارتباط دارد و اين حالت ارزنده به 10 خصلت نياز دارد : فهميدن و شناختن حق و باطل - و دوست داشتن فقر و كم چيزى - برگزيدن زحمت و زهد - غنيمت شمردن خلوت با او - تفكر و انديشيدن پايان - كم دانستن عبادات خويش در عين كوشا بودن - خود بين نبودن و بدون كوچكترين غفلتى در ياد خدا بودن زيرا غفلت از ياد خدا دام و شكارگاه شيطان و سرچشمه هر رقم گرفتارى و باعث هر گونه حجاب و محروميت از فيض است - و خالى كردن خانه از هر چه فعلا نياز و احتياجى به او نيست عيسى بن مريم عليه السّلام فرمود به منظور آباد ساختن دل زبان را حفظ كن خانه‌ات به اندازه نيازت بايد باشد و از رياء و خودنمائى گريزان باشد و همچنين زيادىهاى زندگى را كنار گذار بر خطا و گناه خود گريان باش از اين مردم ( پست و احمق ) فرار كن مانند گريختن از شير و افعى كه قبلا مردم بمنزله دارو درمان بودند ولى اكنون بلاء و درد شده‌اند و ( با اين برنامه ) هر وقت كه خواستى ، خدا را ملاقات نما ( مردن بىاشكال است ) . ربيع بن خيثم گويد اگر توانائى داشته باشى در جايى باشى كه نه كسى را بشناسى و نه كسى تو را بشناسد پس چنين كن . در گوشه‌نشينى و كناره‌گيرى اعضاء و جوارح از آلودگى گناه مصون . دل فارغ و از افكار گوناگون تهى و زندگى توام با سلامت و آسايش و در هم شكستن اسلحه شيطان ( فراهم نشدن زمينه گناه ) و دورى نمودن از هر زشتى و بدى و راحت و آسودگى اوقات ( اين فوائد اعتزال و كناره‌گيرى ) است و هيچ پيامبر و نه وصى پيامبرى نبوده مگر اينكه در زمان خود عزلت و كناره‌گيرى را اختيار نموده يا در اوائل زندگى و يا در اواخر عمر خود . 10 - در دو كتاب حسين بن سعيد . . . مفضل گويد از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم كه فرمود خوشا به حال بنده گمنام كه مردم را پيش از آنكه او را بشناسند شناخته است . 11 - دره باهره و عدة الداعى حضرت ابى محمد ( عسكرى ) عليه السّلام فرمود كسى كه با خدا انس گرفت از مردم گريزان و وحشتناك است . 12 - دعوات راوندى حضرت باقر عليه السّلام فرمود : مردى نوشته‌اى را يافت و او را خدمت رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله تقديم كرد حضرت ندا در داد - مردم جمع شويد - پس هيچ مرد و زنى نماند كه نيايد . پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله بمنبر رفت و آن نوشته را خواند معلوم شد نوشته يوشع بن نون وصى موسى بن عمران عليه السّلام است و در آن چنين بود - بنام خداى مهربان و بخشنده پروردگار شما نسبت بشما مهربان و بخشنده است آگاه باشيد بهترين بندگان خدا آن بنده